powrót do strony głównej
english version
LEW PALMYREŃSKI NOWYM LOGO CENTRUM
zmodyfikowano
10-10-2017
25.05.2017 14:00

Kategoria: ogłoszenia

LEW PALMYREŃSKI NOWYM LOGO CENTRUM


Mamy przyjemność przedstawić nowy logotyp Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Został on oparty na wizerunku jednego z najbardziej rozpoznawalnych zabytków odkrytych przez CAŚ UW – na płaskorzeźbie lwa z Palmyry.

Lew jest powszechnym symbolem siły i godności. Pojawia się w podobnym znaczeniu na całym obszarze, gdzie prowadzi badania Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW, niezależnie od rejonu czy okresu. Misje CAŚ UW odkryły wiele rozmaitych przedstawień lwów – w inskrypcjach hieroglificznych z Kaplicy Hatszepsut w Deir el-Bahari, na islamskiej ceramice glazurowanej w Aleksandrii (Egipt), na malowidłach w mitreum w Hawarte, pieczęciach cylindrycznych z Tell Arbid (Syria), mozaikach ze Chhim i Jiyeh (Liban), a nawet na rzeźbionych podstawach ławy w budynku pałacowym w Dongoli (Sudan).

Lew z Palmyry jest z nich wszystkich nie tylko najbardziej monumentalny, ale także najbardziej wyjątkowy. Chociaż wygląda groźnie, ma wyszczerzone zęby i potężną budowę, to pomiędzy jego łapami spokojnie leży mała gazela. Nie boi się lwa, gdyż wyryty na jego łapie napis przestrzega przed rozlewem krwi. Ma też wyjątkową historię, silnie związaną z naszą instytucją. Został odkryty w Palmyrze, na stanowisku, gdzie prace rozpoczął w 1959 roku Kazimierz Michałowski, założyciel i patron Centrum. Odkrycie, konserwacja i ekspozycja płaskorzeźby to dzieło specjalistów współpracujących z Centrum. Jak w soczewce, skupiają się w nich działania, które wchodzą w zakres prac naszych misji: odkrycie podczas wykopalisk archeologicznych, konserwacja, ekspozycja w miejscu, gdzie został znaleziony, publikacja naukowa, wreszcie dalsza opieka konserwatorska.

Jest to zabytek, który zyskał międzynarodową rozpoznawalność i przyczynił się do wpisania Palmyry na listę UNESCO. Mimo swej monumentalności i symbolizowanej przez lwa siły, padł ofiarą ideologii i współczesnej polityki, pokazując, jak kruche może być dziedzictwo kulturowe stanowiące obiekt badań archeologicznych – i jak ważna dla jego zachowania jest działalność instytucji takich, jak Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW.